Multum ironii, i paradoksów w wypowiedziach ludzi, jak na przykład określenie swojej osoby jako elokwentnej w pizdu.Pomimo tego brnę po własne złote runo, odpychając z całych sił palantów, chujowych jak prezerwatywy.Widzę ludzi chorych, i pokrzywdzonych przez los, którzy pomimo "boskiego" kurewstwa, potrafią iść do celu.Dawać miłość.Równie dobrze można niczym ułomny Różewicz klęknąć przed śmietnikiem naszej cywilizacji, i zrobić zdjęcie, które poprzedza erę ideologi współczesnych nastolatek.Narzekać na swój los, i płakać jak pieprzony kutas, nad rozlanym mlekiem, które w procesie rozkładu już dawno skisło.

Musimy posiadać moc śmiania się z własnego bólu, może jestem niedojrzały ale tylko to daje mi się "podnieść".Ludzie pierdolą, i pierdolić będą, wkurwiają i tak pozostanie, jeżeli używamy stwierdzenia ,że kiedyś to się na nich zemści to nie mamy racji.Nie mamy jej ponieważ, w momencie każdego anormalnego czynu są karani, za każdym razem kiedy to zachowują się jak ostatnie szuje są nikim, niszczą siebie samych.Jesteśmy zwycięzcami do momentu kiedy przestaniemy walczyć.Pomimo nieświeżego kateringu pojebanych zdarzeń serwowanych przez los, warto jest śmiać się z tego co dzieje się wokoło nas. Na końcu nie ma już nic

Hank Moody

Po dniu w którym, spoglądając na ludzi, płacących raty za mikrofalówkę, swoją pensją oscylującą w zakresie tak zwanej średniej krajowej, postanowiłem, położyć na kartkach, dywanowym nalotem, kolejny napalm.Coraz bardziej dostrzegam u siebie tendencję do szczania na wszytko ciepłym, jak angielska profanacja zwana wódą, moczem.Ludziom podoba się, jak ktoś bezczelnie drwi ze wszystkiego, wsuwając delikatnie swojego penisa pod spódnicę naszych problemów.

Staram się dobierać przyjaciół pod względem osobowości.Tak aby ,przy moich ukochanych dialogach z ludźmi, cwaniaki w podróbkach D&G chowali się ze wstydu pod tapczan ,słysząc moje celne riposty odnośnie świata filmu, polityki, czy też pieprzonego turnieju czterech skoczni.I właśnie ,nie wiem dlaczego ludzie z którymi się spotykam mają na sercu pierdoloną bliznę wielkości kanionu kolorado.

Osoby bez przeżyć są plastikowe, kiedy mówią, zdaje mi się ,iż ich twarz ściśle opakowana jest foliowym workiem ,zza którego ni w chuj nic nie słyszę.Człowieka cechują przeżycia.Ludzie wybitni mają ich na karku tyle ,że sam Atlas dostałby skoliozy pod ich ciężarem.Co poniektórzy doprowadzili by do pojawienia się na nogach szanownego mitologicznego bohatera, sowitego haluksa, czyli jednym słowem ich przeżycia poszły by mu w przysłowiowe pięty.

Znam ludzi z rozbitych rodzin, ludzi z problemami.Jednakże ,są oni inteligentni i silni, dzięki czemu wyrwali się ,ze stoickim wręcz spokojem, adekwatnym do ucieczki z ruchomych piasków skurwiałego życia, z tego oto narodowego Sajgonu, zwanego zupą w czternastu smakach pieprzonej obłudy.Sądzę ,że klepiąc godzinami w klawiaturę komputera, i czytając o orgazmach naszego świata nie możemy dojść na szczyt.

Tylko wielkie upadki w postaci gwałtownych przeżyć otwierają nam oczy ,i wciskają zapałki między powieki.Kiedy budzisz się o wschodzie słońca, utytłany w błocie, bez pieniędzy i telefonu z najlepszym przyjacielem, i razem wędrujecie o wschodzie wakacyjnego słońca, w stronę ciepłego obiadu, dyskutując na temat "jaki samochód kupić w przyszłości" to jest, to coś pięknego.Kiedy wraz z ukochaną kobietą ,i drugą w kolejności butelką wysokogatunkowego trunku, oglądasz pomarańczowy zachód bałtyckiego słońca, to wiesz ,że życie jest czymś więcej niż plikiem pomiętych stuzłotówek.Tutaj liczy się coś jeszcze, pieniądze są tylko środkiem do realizowania marzeń.A nasze przeżycia stają się tym kim jesteśmy teraz.

Hank Moody

Reportaże, opowiadania, i oczywiście książka pisana po nocach na kolanie.Niestety musiałem przerzucić się, z notowania ręcznego, na komputerowy system zero jedynkowych korektorów moich wypowiedzi, ponieważ kartki płonęły żywym ogniem, od zapisywanych na nich słów.Nie muszę znać prawidłowego używania przerzutni, oraz składni, aby moje słowa doprowadzały ludzi do eksterioryzmu.Chyba powoli muszę zacząć wrzucać zdjęcia kolorowych pierścionków, i pudrów, aby zadowolić swoim blogiem niszę pseudointeligentów, niewidzących nic co mogło by być godne ,ich jakże zaszczytnej dla mnie uwagi.Wiem ,że dla większości osób każdy blog, jest ostrymi jak żyletki przemyśleniami, szesnastoletniego emo.I myślę czy siedzenie nocą nad białą kartką jest warte poświęcenia.Chciałbym odpocząć, lecz z drugiej strony myślę ,że każda rzecz o której mówię daje mi, rozwój we własnym zakresie.Widzę również, że pisanie to hardcore, pieprzony koncert Guns N' Rose przed którym to, garść ekstazy, zapijasz zgrzewką wódki, aby osiągnąć maksimum poświęcenia, wpadając w trans pozytywnych ,lecz nie zawsze dobrych w skutkach przeżyć.Jednakże chcę odczuć to wszystko namacalnie.Kocham imprezy po których zawartość moich kieszeni znika bezpowrotnie, a pamięć o przedmiotach, zastępują kuchenne rozmowy o życiu zatapiane w cudzych szklankach, na jakiejś bliżej nieokreślonej domówce.I czuję tą moc, kiedy stąpam gołymi stopami po szczycie olimpu, będąc niczym jeden z dziesięciu, dla powszednich zjadaczy chleba, w postaci wielomilionowych produkcji opierających się na szczęściu.Wybór należy do nas, możemy stanąć na pagórku i oglądać zachód słońca, lub zajrzeć do jaskini leżącej u jego stóp, i odnaleźć tam największy skarb.Dlatego chcę pozostawiać na kartkach słowa, pisane olimpijskim płomieniem, i śmiać się z komentarzy w których to jestem sukinsynem.Powiem jedno ,że "byle szczyle mogą wysłuchiwać twoich słów, bo są banalne, i nie ma w nich artyzmu, stek bandyckich wulgaryzmów".Nawet słowo kurwa w rękach odpowiedniego człowieka, może okazać się zjawiskiem, na miarę greckiej poezji.a więc zapraszam wszystkich mistrzów pióra na mój blog, ponieważ idiotyzm będzie tutaj utylizowany, niczym chujowe partie polityczne jednojajowych nieudaczników.I nie mam ku temu jakichś maksymalnie kosmicznych przesłanek, mimo tego iż mógłbym uderzać defiladami odłamków, niczym supernowa w ciała bezbronnych panów ,od bezsensownego komentowania, niezrozumiałych dla nich rzeczy.Będę robił to tylko i wyłącznie dlatego, że mam czas i ochotę.I ogień który płonie, piekielnym płomieniem w mych oczach.

Hank Moody

Zawsze , niezależnie od tego czy przed moimi oczami stałby dwumetrowy hogan ,podjął bym heroiczną walkę.Jeżeli jakaś osoba chce, przejść na skróty wydeptując ścieżkę na pięknej połaci zieleni, oblewam swój biały fartuch farbą i kładę się przed tym oto skurwysynem, niczym członek greenpeace. Na swojej drodze spotykamy wielu chamów, ale czy w rzeczywistości zmienia to cokolwiek.Wiem jedno,że ludzie mogą mnie nienawidzić lub kochać, na pewno nie przejdą obok tych słów obojętnie.Nie mam już piętnastu lat aby wkurwiać się na błaznów, którzy opierają swoje dobre samopoczucie na moich porażkach.Powiem więcej, widzę przyszłość, będę jak medium, i właśnie teraz patrzę na połyskujące okładki mojej książki w miejscowym empiku.Liczne felietony powiewające dumnie, niczym ojczysta flaga, na tle białych kartek polskiej prasy.Wielki całus dla tych którzy życzą mi źle, osobiście nie mam nic, z tego ,że ty masz mniej.Dlatego pamiętaj ,iż ciesząc się z mych potknięć, jesteś zwykłym majtkiem czyszczącym podłogę na pokładzie moich przemyśleń.Ważne aby iść na konfro, i pod prąd jeżeli tylko tak podpowiada nam serce.Walka trwa, podejmiesz wyzwanie manifestowania tego co czujesz?.Organizuje pielgrzymkę do ziemi obiecanej zwanej, tym co kochamy.Może nie uda mi się przeskoczyć wodospadu, lecz będę próbował do końca.Ponieważ nie chodzi o to by trzymać coś w dłoniach, lecz by gonić to.

Hank Moody

Chyba czuję znów luz, mój czas zatrzymał się niczym zegar na szyi Flavor Flava.Słyszę serce które uderza w klatkę piersiową mocniej niż Rocky Marciano, a na dodatek już nie muszę myśleć kiedy patrzę w niebo.Sens jest ukryty głęboko, szkoda tylko ,iż leży on w dupie otyłej amerykanki, przez którą muszę przedzierać się niczym pieprzony Bear Grylls,podczas survivalu w lasach Amazonii.W sumie mam to gdzieś ponieważ, poruszam się zwiewnie niczym wilga, lecąca pomiędzy blokami w deszczowy niedzielny poranek.Podnoszę się widząc puste butelki, i daje mi to radość istnienia.Nawet moje wady, i częsta dezaprobata pozwalają mi spojrzeć na świat pod innym kątem, stwierdzając ,że nie zawsze punkt widzenia równy jest alfa.W świecie gdzie asfalt zmienił się w nawierzchnię bitumiczną, a najwięcej do powiedzenia na temat legalizacji narkotyków mają posłowie, którzy myślą ,iż kwiatem który nadaje się do butonierki jest mlecz, a marihuanę kojarzą z dziełem szatana, jestem inny.Czuje się tu wolną opozycją dla poglądów, pierdolców, manipulujących naszymi umysłami.Mogę nawet pokusić się o stwierdzenie ,że czuje się unikatem niczym nieostemplowany znaczek z czasów napoleońskich.Wszystko co zrobię wydaje się ludziom kontrowersyjne ,jak czarny prezydent, bądź też paradowanie po ulicach nago(do czego zresztą byłbym zdolny).Czasem myślę o blogach, i nieszczerych wypowiedziach, tworzonych na pokaz.O ludziach którzy potrafią udokumentować swoją wyjątkowość tylko przez czyny, a nie słowa.Żal mi was, i tak pozostanie na amen, którego już raczej nie wypowiem.Liczy się postępowanie, a nie puste wywody.Dlatego pisanie rzeczy będących weneckim lustrem, jest dla mnie zwykłym trikiem używanym przez fałszywców.Przestań macać się po kutasie przez podszycie kieszeni, i wyjmij ręce na zewnątrz abym mógł ujrzeć ich blizny.Pamiętaj ludzi poznajemy po ich czynach, a nie słowach, lecz kochamy ich za to ,że są ,nie za słowa.


Hank Moody